Fiction ~~~ อธิษฐานสิครับ ~~~

Kusano Hironori & Tegoshi Yuya

By Yuuasa

////////////////////////////////////////////////////////////////

บนทางเดินที่เงียบสงัดปกคลุมไปด้วยหิมะขาวสะอาด ไร้แสงไฟที่คอยให้ความอบอุ่น ไร้ความสนุกสนาน

มีแต่ความเงียบเหงาและความหนาวเย็น แม้กระทั่งม้านั่งตัวยาวที่แต่ก่อนมีคนมานั่งเล่นมากมาย

บัดนี้..ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ มีแค่ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่..

ฟู่..หนาวจัง ทำไมมันเงียบอย่างนี้นะ

ทั้งที่วันนี้.เป็นวันคริสต์มาส

เหงาจัง..ไม่ได้ เราต้องไม่เหงา ..จริงไหม..ฮิโรโนริ คุซาโนะ

.ต้องไม่เหงาอยู่แล้ว ทุกทีทุกปี..เราก็ไม่เคยมีใครอยู่แล้วไม่มีใครเลย.

เด็กหนุ่มนั่งได้ซักพักก็ค่อยๆลุกจากม้านั่งที่ใช้เป็นที่พักเมื่อครู่ เดินไปเรื่อยๆ ไร้จุดหมาย เหมือนกับจิตใจที่อ้างว้าง..

ใกล้จะถึงถนนใหญ่เข้าไปทุกที.ถ้าถามว่าทำไมถึงรู้.รู้สิเสียงเครื่องยนต์ของรถวิ่งผ่านไปมา

ผู้คนมากมายเดินกันขวักไขว่ รวมถึงต้นคริสต์มาสใหญ่ด้วย แล้วทำไมซอยนี้ ถึงน่าสงสาร.

ทั้งเงียบทั้งเหน็บหนาวไม่มีคู่รักสักคู่.

แต่ถนนใหญ่.กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น ความสนุก ที่สำคัญ.เต็มไปด้วยความรัก.จากคู่รักทั้งหลายที่มาเดินซื้อของให้กันและกันก่อนวันคริสต์มาสอีฟ

มาดูอยู่ได้ซักพักก็หันหลังกลับ

กลับบ้านดีกว่า

ภายใต้บ้านหลังโตที่ดูหรูหรา แต่ในห้องของเด็กหนุ่มแววตาเหงาหงอยกลับมีแค่เตียงกับโต๊ะเขียนหนังสือ

และที่สำคัญ.เปียโนสีขาวเด่นวางอยู่กลางห้อง.

เสียงเปิดประตูพร้อมพูดว่า..กลับมาแล้วครับ. ยังดังอยู่ทุกวัน

แต่คนตอบคำคำนี้ล่ะ.หายไปไหนกันหมด ?

เสียงผู้เป็นแม่ ที่จะพูดทักเสมอ เวลาเข้ามาว่า.กลับมาแล้วเหรอลูก..

คนตอบต่อมาก็คือพ่อ.และคนอื่นๆหายไปไหนหมดนะ..

และ.สำคัญที่สุด..เสียงหวานๆที่ต้องได้ยินทุกวัน

ว่ากลับมาแล้วเหรอฮิโระ..

ไม่เลย.ผมไม่เคยได้รับรู้เสียงหวานๆนั้นอีกแล้ว..

ตั้งแต่ตอนไหน.วันๆนั้นผมจำไม่เคยลืม.

วันที่ครอบครัวของผมเกิดอุบัติเหตุคนสำคัญของผมทุกคน..

คุณพ่อแสนดี.คุณแม่ที่น่ารัก..จากผมไปตลอดกาล

คนสำคัญที่สุดเทโงชิ ยูยะ

ตอนนี้..เค้ามีเพียงร่างกายแน่นิ่งกับลมหายใจอ่อนๆสม่ำเสมอตอบรับผมเท่านั้น..

เค้ากลายเป็น..เจ้าชายนิทรา...

วันคริสต์มาสที่พวกเราน่าจะมีความสุข..กลับเป็นวันที่ผมเจ็บปวดมากที่สุดในชีวิต.

มากเสียจนไม่คิดว่า.จะมีความเจ็บปวดไหน.มากมายเท่าครั้งนี้อีกแล้ว

คนสำคัญของผมทุกคนจากไปในวันคริสต์มาส.

ผมควรจะมีความสุขไม่ใช่เหรอ.เทศกาลแห่งรอยยิ้มกลับกลายเป็นวันที่ผมเสียน้ำตามากที่สุด

ทำไมล่ะครับ.ทำไมใครตอบผมได้บ้าง.

คุซาโนะเดินเข้าไปหาเปียโนตัวโปรด.โปรยนิ้วมือด้วยท่วงทำนองอย่างนุ่มนวล

เสียงเพลงที่แสนเศร้า..อ้างว้าง.ก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด

น้ำตา.ไหลอีกแล้ว..ห้ามไม่อยู่..ห้ามไม่ได้..ซักที.

และคืนนี้ทั้งคืนก็มีเพียงเสียงเปียโนกับเสียงสะอื้นดังเคล้าคลอกัน

///////////////////////////////////////////////////////

** เช้าวันต่อมา **

ร่างของคนที่หลับอยู่กับเปียโนค่อยๆตื่นขึ้นมาในเวลาประมาณเที่ยงวัน

สายตา.มองที่ปฏิทินพลางเปรยกับตัวเองเบาๆว่า..

วันนี้สินะ..คริสต์มาสอีฟ.ออกไปเดินเล่นดีกว่า

เดินมาเรื่อยๆ เห็นเด็กคนหนึ่งนั่งอยู่ใต้ต้นคริสต์มาส.เอามือประสานกันเหมือนกำลังขอพรอะไรซักอย่าง

จึงเดินเข้าไปถาม..

นี่ทำอะไรอยู่เหรอครับ

อ๋อ.ผมกำลังอธิษฐานอยู่ครับ

เด็กชายหันมาตอบยิ้มๆ แล้วหันกลับไปดั่งเดิม

คุซาโนะเอียงคอ พลางส่งคำถามต่อ

อธิษฐานอะไรเหรอครับ

อธิษฐานให้มีความสุขไงครับ.พี่เองก็ลองอธิษฐานดูสิครับ

รอยยิ้มบริสุทธิ์ส่งให้อีกครั้ง ก่อนเดินกลับไปหาคุณแม่ที่ยืนรออยู่

อธิษฐานงั้นเหรอ ? เราจะมีความสุขได้จริงเหรอ ?.............

หลังจากนั้น..คุซาโนะก็นั่งอยู่ใต้ต้นคริสต์มาสทั้งวัน.คิดแต่เรื่องอธิษฐาน.

มองดูนาฬิกา.เย็นพอสมควร.

คุซาโนะจึงไปหาคนรักที่โรงพยาบาล..

ร่างกายหลับสนิทบนเตียงสีโปร่งตา..ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลย.

จำต้องหันหลังกลับ.ไม่กล้าเฝ้ามองต่อไป.กลัว.กลัวว่ายูยะจะไม่ตื่นมาอีกเลย

กลับมายังบ้านที่เงียบเหงา.เข็มนาฬิกาบอกที่เวลา 22 นาฬิกา

อีกแค่ 2 ชั่วโมง ก็จะเป็นวันคริสต์มาส.ครบรอบวันแห่งการสูญเสียของผม

คืนนี้.เปียโนตัวเดิมก็ถูกถ่ายทอดบทเพลงด้วยอารมณ์เหงาเช่นเดิม

ร้องเพลงไป..ท่อนหนึ่งของบทเพลงกล่าวว่า..Make a wish..

จึงนึกถึงเด็กชายตัวน้อยที่พบเจอมาวันนี้..เสียงใสๆน่ารัก.

.อธิษฐานให้มีความสุขไงครับ.พี่เองก็ลองอธิษฐานดูสิครับ..

คุซาโนะหยุดเสียงเพลง.เดินมาที่ระเบียง .ประสานมือกัน และเริ่มต้นคำอธิษฐาน

ร่างกายแทบไม่ขยับมากนัก.นั่งอยู่กับพื้นนานมาก..เพื่อที่จะอธิษฐานพรที่อยากให้สมปรารถนา

โดยไม่รู้ว่า.สิ่งที่เค้าอธิษฐานไปนั้นจะเป็นจริงหรือไม่.

ตอนนี้เวลาล่วงเลยจนเที่ยงคืนตรงพอดี

แต่.

คุซาโนะ.ก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม..ทำสิ่งเดิม..

โดยที่ไม่รู้ว่า.

////////////////////////////////////////////////////

** โรงพยาบาล **

ความวุ่นวายกำลังเกิดขึ้น.

คุณหมอคะคนไข้หายไปค่ะ !!!

พยาบาลหน้าซีดรีบวิ่งมาแจ้งเหตุ.

ใบหน้าสงบของคุณหมอกล่าวเรียบๆว่า..

ปล่อยเค้าไปเถอะ.เค้าไม่เป็นไรหรอก..หนึ่งปีเลยนะที่เค้าไม่เห็นโลกภายนอก

จบคำพูดด้วยรอยยิ้มแล้วกลับไปทำงานต่อ

////////////////////////////////////////////

/////////////////////////////

/////////////

วันคริสต์มาสปีนี้มาถึงแล้วจะเป็นวันที่ทุกข์เหมือนเดิม

...หรือความสุขจะก่อเกิดกับคุซาโนะบ้างกันแน่นะ

หลังจากที่คุซาโนะนั่งอยู่นาน..ก็ลุกขึ้นยืนด้วยความเมื่อยล้า.

หันหลังจะกลับเข้าห้อง.ก็ต้องตกใจ..

เมื่อใครคนหนึ่งที่สำคัญที่สุด.มายืนอยู่ตรงหน้า.

ฮิโระเรากลับมาแล้ว

ใบหน้าขาวยืนน้ำตานองหน้าอยู่หน้าห้อง.

ยูยะ !!!!!! นาย..!!! ทำ.ไม..นาย..จริงๆ.งั้นเหรอ..

จริงสิ.เราจริงๆ.อยากพบนายมาตลอดเลยนะ..

คุซาโนะน้ำตาเอ่ออย่างไม่รู้ตัวสมองเหมือนไม่สั่งงาน แต่ร่างกายกลับรับรู้ถึงไออุ่นที่โหยหามานาน

เรียวแขนกอดกระชับกันแน่น.จนแทบไม่รู้ว่า.

ยังพอมีช่องว่างระหว่างสองร่างกายนี้ไหม

ความหนาวเย็น.ไม่รู้สึกอีกแล้ว

คุซาโนะบรรจงจรดริมฝีปากลงบนหน้าผากยูยะแสนเบา..

รอยยิ้มที่เฝ้ารอคอยมาตลอด.ยิ้มละไมรับความอบอุ่นนั้นอย่างมีความสุข

ยูยะ.ชั้นหนาวมากเลย.ขอนอนกอดนายทั้งคืนเลยนะ

ยิ้มอารมณ์ดี.อย่างที่ไม่เคยยิ้มมานาน

ร่างเล็กไม่พูดอะไรได้แต่ซุกใบหน้าลงกับไหล่อุ่น

อ้อมกอด.กระชับแน่นกว่าเดิมลมหายใจ.อุ่นกว่าทุกคืน

และแล้ว..วันคริสต์มาสที่ผมเคยทุกข์เหมือนตกนรกทั้งเป็น

วันนี้..วันคริสต์มาส กลับเป็นวันที่ผมมีความสุขมากที่สุด

ความสุข.เป็นของเราทั้งสองคนนะยูยะ.

. ~~~~ Happy Christmas ~~~~

[ The End ]

/////////////////////////////////////////////////////////////////

edit @ 2005/12/26 01:24:04

ไปแระค่า จุ๊บๆ

ขอบคุณอีกที....นะค้า

เม้นกันเยอะๆ.....นะคร้าบบบบบ

ยังไงก็ถ้าชอบ..หรือ..ไม่ชอบ..ก็ช่วยยคอมเม้นน..

ให้ด้วยนะคร้าบบบ

แล้วก็ขอบคุณที่พิมพ์ให้ด้วยยนะคร้าบบบ.......

แล้วก็ขอบคุณคุณอาเจ้.....ซาซา......ที่นั่งเกลาสำนวน...

เรียบเรียง...ให้บางส่วน

ขอขอบคุณล่วงหน้าด้วยยยนะคร้าบบบบบ

เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่แต่งหน่ะค่ะ....ยังไงก็อ่าน..

แล้วก็ฝากคอมเม้นด้วยยนะค้า